W związku z opinią rzecznika TSUE ws sankcji kredytu darmowego, klienci często zadają pytania, czy umowy z WIBOR są legalne. W tym kontekście przypomnienia wymaga wyrok TSUE z 12 lutego 2026 r. Oddzielmy więc fakty od narracji marketingowych.
Trybunał wyjaśnił, jak interpretować prawo unijne w kontekście obowiązków informacyjnych banków. Trybunał podkreślił, że sądy mogą oceniać, czy bank rzetelnie poinformował klienta o zmiennym oprocentowaniu i ryzyku jego zmiany. Przejrzystość informacji, a nie sam wskaźnik, jest kluczowa w ocenie uczciwości klauzul umownych.
TSUE potwierdził, że WIBOR podlega nadzorowi zgodnie z rozporządzeniem BMR. Oznacza to, że badanie metodologii jego wyznaczania, jest kompetencją organów nadzorczych.
Każda sprawa nadal więc wymaga indywidualnej analizy dokumentów i okoliczności zawarcia umowy. TSUE nie przesądził, że klauzule WIBOR są nieuczciwe, lecz wskazał, że ich ocena należy do sądów krajowych.
Banki zachowały możliwość wykazywania, że spełniły obowiązki informacyjne wobec konsumenta. Kredytobiorcy mogą natomiast podnosić zarzuty dotyczące braku przejrzystości.
Wpis nie stanowi porady prawnej, gdyż ma charakter bardzo ogólny i popularyzatorski. Dlatego autor nie ponosi odpowiedzialności za wykorzystanie treści wpisu. W celu uzyskania indywidualnej pomocy prawnej proszę o kontakt telefoniczny lub emailowy.